O PROJEKCIE

W ciągu 4 warsztatowych dni odbyły się 3 seminaria z tutorami: Łukaszem Białkowskim, Rafałem Jakubowiczem i Joanną Sokołowską.

 

IMG_8637_0286 IMG_8670_0319 IMG_9036_0960 IMG_9054_0978 IMG_8588_1178

Dzielnica Podgórze, a w niej realizacje Artboomu oraz sztuka w przestrzeni publicznej Krakowa od lat 60. stała się tematem kolejnego spaceru warsztatów. Przewodnikiem Uczestników był Mateusz Okoński – artysta, kurator, animator lokalnej sceny artystycznej.

 

IMG_9268_2369 IMG_9280_2380 IMG_9274_2375 IMG_9291_2388 IMG_9309_2403 IMG_9319_2413 IMG_9341_2431

Luźny spacer  – Kraków psychiatryczny

Lokalny kontekst psychiatryczny jest jednym z najmniej rozpoznanych sposobów czytania mapy Krakowa. Transhistoryczny spacer po mieście „luźnych ludzi” – społecznie niezaszeregowanych: włóczęgów, żebraków i obłąkanych właśnie, rozpoczniemy od pierwszej w Polsce „Szalonej Kamienicy” a zakończymy na mieście – ogrodzie „Kobierzynie”. Interesującym wstępem do pracy z przestrzenią Krakowa będzie nadanie niecodziennego znaczenia miejscom powszechnie znanym, takim, jak: Sukiennice czy Teatr im. Juliusza Słowackiego przez odkrycie ich znaczenia dla psychiatrii i naszych mniej znanych obłąkanych przodków.

 

spacer_0744 spacer_0740 spacer_0729 spacer_0717 spacer_0709 spacer_0695 IMG_8735_0366

Warsztaty rozpoczęły się uroczystym przywitaniem Uczestników przez Zastępcę Dyrektora KBF ds. Programowych Roberta Piaskowskiego oraz Dyrektorkę Bunkra Sztuki Magdalenę Ziółkowską.

 

IMG_8442_0124 IMG_8494_0172

Jak mogłabyś zdefiniować pojęcie „dobra wspólnego”? Skąd ono się wzięło i w jaki sposób ewoluowało?

Dobro wspólne to między innymi dobra alternatywa dla dychotomii prywatne-publiczne, która pozostaje zamknięta w horyzoncie kapitalistycznym. Wydaje nam się, że dobro publiczne wymyka się logice rynku, ale tak nie jest. Anton Pannekoek, astronom, marksista i teoretyk komunizmu rad, świetnie opisuje w tekście Między własnością publiczną a wspólną (1947), na czym polega problem z dobrem publicznym. Podobnie jak dobro prywatne zakłada ono jakąś formę zapośredniczenia i podział pracy, rzekomo neutralny politycznie i merytokratyczny: zarządzaniem mają zająć się eksperci – menadżerowie fabrykami, a zawodowi politycy państwem. A to jest z istoty niedemokratyczne; zarządzać daną sferą powinni ci, którzy do niej należą – robotnicy fabryką, obywatele państwem, mieszkańcy dzielnicą. Na tej podstawie Pannekoek rozwija teorię rad robotniczych, mających demokratycznie zarządzać procesem produkcji.

19 maja 2016
Przed spotkaniem z Joanną Bednarek polecamy lekturę wybranych przez nią tekstów:

„Precz z pracą! Chcemy cieszyć się życiem. Rozmowa z Judith Revel i Antonio Negrim”

http://www.praktykateoretyczna.pl/7634-2/
Revel i Negri mówią o dobru wspólnym jako wytworze pracy wielości, a także ukazują zalety stosowania tej kategorii w kontekście postulatu dochodu podstawowego, feminizmu i migracji.

Gigi Roggero, „Pieć tez o dobru wspólnym”:

http://www.praktykateoretyczna.pl/gigi-roggero-piec-tez-o-dobru-wspolnym/

Systematyczne ujęcie (post)operaistycznej koncepcji dobra wspólnego (jako zakorzenionego w żywej pracy). Przy tym zawiera kilka dyskusyjnych tez, o które można się pospierać (jak rozróżnienie na naturalne dobra wspólne i polityczne dobro wspólne).

JB2 (1)

Joanna Bednarek – ur. 1982, filozofka z zawodu i powołania, pisarka z powołania. Pracę doktorską „Polityka poza formą. Ontologiczne uwarunkowania poststrukturalistycznej filozofii polityki” obroniła w 2011 roku. Członkini redakcji „Praktyki Teoretycznej”. Publikowała w „Nowej Krytyce”, „Czasie Kultury” i „Krytyce Politycznej”. Tłumaczyła m.in. Rosi Braidotti, Donnę Haraway i Karen Barad. Współpracuje z Pracownią Pytań Granicznych i z Interdyscyplinarnym Centrum Badań Płci Kulturowej i Tożsamości UAM. W latach 2006–2009 współpracowała z „Krytyką Polityczną”. Teksty literackie publikowała w „Czasie Kultury” i „FA-arcie”. Obszar kompetencji i zainteresowań: na przecięciu poststrukturalizmu, feminizmu, marksizmu autonomistycznego i literatury.

O “prawie do miasta”:

Prawo do miasta jest utożsamiane przez polskich aktywistów przede wszystkim (choć nie wyłącznie, niemniej są to intuicje dominujące) z “demokracją miejską”. Ta z kolei definiowana jest przez nich w kategoriach redystrybucji władzy, prawa do decydowania i współdecydowania, nacisków na przejrzystość i rozliczalność – głównie lokalnej, co niejako samozrozumiałe – władzy, oraz lokalnych elit. Jako istotne pojawiają się też kwestie kontroli nad dobrem publicznym. Warto zwrócić uwagę, że kategorią porządkującą jest tu właśnie idea “dobra publicznego”, nie zaś “mocniejsze” narracje, choćby te w duchu kontroli nad “dobrem wspólnym”. Narracje w duchu commons mają zatem charakter co najwyżej drugoplanowy.

18 kwietnia w ramach Widoku publicznego gościliśmy m.in. Katarzynę Maniak. Dostępna jest już książka będąca rezultatem współkuratorowanego przez nią projektu „Słownik kultury”.

„Zamierzeniem słownika było usłyszenie różnic, wyartykułowanie napięć, istniejących rozdźwięków i współbrzmień wśród uczestników pola kultury i sztuki.”

We fragmentach dostępny na stronie:
https://slownikkultury.wordpress.com

22 kwietnia 2016 roku w krakowskim Magistracie odbyło się spotkanie mające na celu zaprezentowanie wyników dwóch badań na temat stanu kultury i polityki kulturalnej w Krakowie oraz skonsultowanie z przedstawicielami krakowskich instytucji kultury i mieszkańcami propozycji priorytetów do strategii rozwoju kultury w Krakowie do roku 2022.

Relacja ze spotkania oraz dokument określający priorytety na stronie MIK / Badania w kulturze

Kalendarium